Vasten in twee tradities

Voor het eerst in dertig jaar vallen de veertigdagentijd en de ramadan vrijwel samen. Hoewel de tradities verschillen, draait het in beide om bezinning en onthouding. Hoe beleven Amersfoorters deze periode? Ik spreek Frank die de veertigdagentijd inluidde met een askruisje, en Nizamettin en Hatice de avond vóór het begin van de ramadan.

Met een askruisje op mijn voorhoofd verlaat ik de viering van Aswoensdag in de Joriskerk en loop naar Nizamettin en Hatice. Vijf jaar geleden vluchtten zij uit Turkije. Na een periode van tien maanden in een AZC, kregen ze dit huis, ‘in de fijnste buurt van Amersfoort’, zo ervaren zij.

Vanwege de taal wilden ze de vragen voor ons gesprek alvast van te voren horen. “Vreemd voor ons, zulke vragen” zegt Nizamettin lachend nu we elkaar ontmoeten. “Wij praten hier eigenlijk nooit zo over.” Toch doen ze dat nu wel.

Wat betekent ramadan voor jullie?

Hatice: “Het is vanzelfsprekend dat we vasten. Het hoort bij ons geloof. We doen het samen, uit eerbied voor Allah. Ramadan is delen: je tafel, je huis, je vriendschap. Bijna elke avond delen we de iftar met anderen – vrienden, buren, van Turkse en Nederlandse komaf.

Nizamettin: “Twee keer per week koken we voor Motiva, voor mensen zonder vaste woonplek. We zijn dankbaar voor wat wij hier hebben gekregen en willen iets terugdoen. Door te vasten word je bewuster. Je denkt na over wat je doet en waarom. Het leert ons geduld.”

Is het soms ook afzien?

Hatice: “Sommigen hebben hoofdpijn in het begin. We zijn gewend ons eten uit te stellen. Het is voor ons een heel mooie, liefdevolle tijd. Met meer tijd voor gebed en concentratie.”

In hun woorden hoor ik wat ik ook van sommige christenen hoor.

Frank is zo iemand. Ook voor hem begint deze periode met een ritueel: hij ontving het askruisje in de oecumenische viering Joriskerk.

Wat betekent de veertigdagentijd voor jou?

Frank: “Tijd van bezinning. Oefentijd om mijn gewoonten te doorbreken. Ik neem me voor deze periode elke dag een psalm te lezen en tijd te nemen voor stilte. Een beetje beter te zorgen voor mijn ziel. Ik hoop dat het me rustiger maakt, vriendelijker – voor mijn collega’s, mijn gezin, voor iedereen.”

Twee tradities, twee wegen. Maar in beide klinkt hetzelfde verlangen: bewuster leven, dichter bij de bron, delen en aandacht hebben voor de ander.

Foto via Unsplash