Volop herfst
Het is volop herfst. De bladeren verschieten van kleur en verwaaien in de wind. We keren meer naar binnen. Eerst wil ik er niet aan: de dagen worden korter, de nachten kouder. Geleidelijk komt er toch die omslag vanbinnen en beweeg ik mee.
Want, eerlijk is eerlijk, wat houd ik óók van dit jaargetijde. De zomer trekt zich terug, het licht wordt zachter, de kleuren zijn zo warm en intens. Die vallende en verkleurende bladeren raken aan het vergankelijke van elk leven, van ieder van ons. Het is een mooie tijd ook om wat vaker stil te staan bij de oogst. Wat zijn nu eigenlijk de vruchten geweest van de afgelopen zomer? Wat kwam er tot bloei in ‘mijn tuin, in onze omgeving? En wat niet? Wat liet ik liggen of lukte me niet? Wat moest ik laten gaan en wie moesten we loslaten?
In deze herfst nemen wij afscheid van een dierbare vriend. Een ‘aangewaaide oom’ was hij voor mij als kind. Toen ik groter werd, zei hij: ‘Zeg nu maar Piet’. Zo gaat dat met vrienden van je ouders waar je mee opgroeit en die dan ook jouw ‘vrienden’ worden als je zelf volwassen bent. Hij was al langer in de herfst, of beter gezegd in de winter van zijn leven.
Piekeren deed hij. Over alles: van een stop die doorsloeg tot de bladeren op het pad en wie erover kon uitglijden. Maar hij was ook een dichter, een navigator, een geliefd mens. En tussen de getijden door een levensgenieter die heerlijk kon bakken en koken kon en intens genoot van een tafel vol vrienden. Nu is het dan toch plotseling voorbij.
Waar is hij heen? Waar is zijn ziel gebleven? Net als bij het begin van leven, brengt het einde ons bij de grens. Het is een geheimenis. Je bent vanuit de eeuwigheid gekomen, zingt onze stadsdichter in zijn liedje voor zijn pasgeboren kind. En zo keren onze dierbaren doden weer terug naar waar ze vandaan komen…mijmer ik bij het afscheid van onze vriend. Van buiten om ons heen is, is hij naar binnen gegaan. Wij die achterblijven delen herinneringen. We danken voor wie hij was en gedenken. We noemen zijn naam.
Als er één boom omvalt verandert het hele bos. En zo is dat ook als een in ons midden sterft. Dat verandert ons geheel. Jij, zij en wij is voorgoed veranderd. We scheppen ruimte om te herinneren. Ook dat is herfst. November. De maand van gedenken. Van namen noemen. En lichten aansteken, om niet te vergeten, onze dierbare doden.
We gaan samen om de lege plek heen staan. Omdat we voelen dat dit troost. Het gebeurt in kerken of begraafplaatsen, bij mensen thuis. Een betekenisvol ritueel. Dat mij te binnen brengt hoe verweven we zijn. Met de ander, of die nu warm in ons midden is, of in ons hart. Ik wil dit graag delen, dit ritueel met de stad. Met ieder die een dierbare wil gedenken.
Groet,
Marleen
Bekijk hier de agenda voor alle activiteiten deze maand, de maand van gedenken.
