Op weg waarheen?
Vanaf onze geboorte zijn we reizigers door de tijd. Kijkend naar onze steeds groter wordende kinderen besef ik dat meer dan ooit. Elke dag groeien en ontwikkelen zij. En ik weet: dat blijft. Dat doen wij ook. Van de morgen tot de avond, de nacht door, groeien en ontwikkelen wij. Ook door veranderingen, verliezen en gemis heen. Steeds gaat onze weg een stukje verder. Maar, waarheen?
Op donkere dagen als deze, keren we net als de natuur, vanzelf meer naar binnen. Deze tijd maakt je gevoeliger voor de vragen van je hart. Want, waar zijn we eigenlijk naar onderweg? Wat is het doel van onze reis?
Ik loop langs zomaar een huisje in de stad. Het staat er temidden van allerlei bedrijvigheid. Mijn blik wordt naar binnen getrokken, het huis in. Ik zie een groot Kerstdorp vol leven. Alles is met liefde, zorgvuldig op de goede plaats gezet. De trotse maker staat op de stoep te kijken of alles er goed is, in zijn dorp.
Hij vertelt van hun jaarlijkse ritueel, de grote omtovering van hun huis. Ik mag wel even binnen komen kijken, zegt hij hartelijk. Daar zit zijn vrouw op één van de twee fauteuils, die de jaarlijkse ‘verbouwing’ hebben doorstaan. Om haar heen de mooiste straatjes, gezellige pleinen, prachtige kerkjes, houten en stenen huisjes, kinderen spelen er in de sneeuw, mensen zijn onderweg of drinken glühwein bij één van de kraampjes. Paardjes en wagens, winkeltjes, een ijsbaantje waar plezier gemaakt wordt. Ik kijk mijn ogen uit. Er straalt rust van uit en warmte, van dit dorp.
Op hùn reis door de tijd hebben ze dit alles verzameld in kringloopwinkels in de buurt en op hun vakanties in het buitenland.
En ieder jaar bouwen ze het weer op: hun warme wereld. En straks als het kerst is, komen ze: de kinderen en kleinkinderen. Voor ieder een plaats op een krukje uit de keuken. Dan zullen ze samen genieten in hun kerstdorp. Als het schemert gaan de lichtjes aan. En ineens weet ik het, waar wij, reizigers door de tijd, naar onderweg zijn.
Naar een vredesoord als dit. Een plek, een moment waar je Thuis ervaart. Waar je je geborgen voelt. Gezien en gekend. Waar je niet weg hoeft, maar mag zijn en blijven. Met je vragen, je twijfels, je angsten. Met je verlangen en je hoop. Waar als het donker wordt, een lichtje aangaat en je stil kunt zijn. Gewoon om te luisteren naar de vragen van je hart. Om je te verwonderen ook en je verbonden te weten. Een oergevoel in ieder mens. Want ieder van ons is uit verbondenheid tot leven gekomen.
We delen dat geheim van leven. Deze donkere dagen van Advent op weg naar Kerst vragen erom, om zachtheid. Om aandacht voor die verbondenheid van het begin. Of om het met de woorden van de oude monnik Anselm Grün te zeggen: ‘Omarm het kind in jezelf’. En wees een beetje zacht voor het kind in de ander. Het zal onze reis door de tijd, lichter maken. Zo vertrouw, geloof en hoop ik!
Stadsdominee Marleen
